ලංකාවේ අධ්‍යාපනය: “රේස් එකක්ද? නැත්නම් දැනුම සොයා යාමක්ද?”

අපි හැමෝම දන්නවා ලංකාවේ නිදහස් අධ්‍යාපනය කියන්නේ අපිට ලැබුණු ලොකුම දායාදයක් කියලා. හැබැයි අද වෙද්දී ඒ ක්‍රමය ඇතුළේ ඇත්තටම වෙන්නේ මොකක්ද? මේක ගැන කතා කරන එක කාලීන අවශ්‍යතාවයක්.
​අපේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ගැන හිතද්දී හිතට එන ප්‍රධාන ප්‍රශ්න කිහිපයක් තියෙනවා:
​1. විභාග කේන්ද්‍රීය මානසිකත්වය 📝
​පහ වසර ශිෂ්‍යත්වයේ ඉඳලා උසස් පෙළ දක්වාම ළමයෙක්ව මනින්නේ එයා ගන්නා “A” සාමාර්ථ ප්‍රමාණයෙන් විතරද? රොබෝවරු වගේ පාඩම් කරලා විභාග ලියන පරම්පරාවකට වඩා, ප්‍රායෝගිකව හිතන්න පුළුවන් පරම්පරාවක් අපිට ඕනේ නැද්ද?
​2. ටියුෂන් කලාව (Tuition Culture) 🏫
​අද පාසලට වඩා ටියුෂන් පන්තිය ලොකු වෙලා. දෙමව්පියන්ගේ මුදලුත්, දරුවන්ගේ නිදහස් කාලයත් මේ පන්තිවලටම දිය වෙලා යනවා. මේක අනිවාර්ය දෙයක් වෙලා තියෙන්නේ ඇයි?
​3. නව ලොවට නොගැලපෙන විෂය නිර්දේශ 💻
​ලෝකය AI (කෘතිම බුද්ධිය), රොබෝ තාක්ෂණය සහ අලුත් ව්‍යවසායකත්වයන් ගැන කතා කරද්දී, අපි තවමත් අවුරුදු ගණනාවක් පරණ පොත්පත් වලම එල්ලිලා ඉන්න එක සාධාරණද?
​4. කුසලතාවයට තැනක් නැතිකම 🎨
​සමහර දරුවෝ කලාවට, ක්‍රීඩාවට හෝ තාක්ෂණයට දක්ෂයි. හැබැයි අපේ ක්‍රමය ඇතුළේ ඒ දක්ෂතාවයට ලැබෙන වටිනාකම මදි නේද?
​අපි හිතන්න ඕනේ වෙලාව හරි!
“අධ්‍යාපනය කියන්නේ බාල්දියක් පිරවීම නෙවෙයි, ගින්නක් ඇවිලවීමයි.” (Education is not the filling of a pail, but the lighting of a fire.)
​අපේ දරුවන්ට ඕනේ විභාග සමත් වෙච්ච සහතික විතරක් නෙවෙයි, ජීවිතය ජය ගන්න පුළුවන් පෞරුෂයක් සහ කුසලතාවයකුයි.
​ඔබේ අදහස මොකක්ද? 👇
​මේ ලිපිය කියවන ඔබත් මේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ඇතුළේ ඉගෙන ගත්ත හෝ තවමත් ඉගෙන ගන්න කෙනෙක් වෙන්න ඇති.
​ඔබ දකින විදිහට අපේ අධ්‍යාපන ක්‍රමයේ වහාම වෙනස් විය යුතු දේ මොකක්ද?
​ඔබේ දරුවාට මේ ක්‍රමය ගැන තියෙන්නේ සතුටක්ද, පීඩනයක්ද?
​පහළින් Comment එකක් දාන්න. අපි මේ ගැන කතා කරමු. මේක තවත් කෙනෙකුට පේන්න Share කරන්නත් අමතක කරන්න එපා! 🔄