ශ්රී ලාංකීය දේශපාලන සහ යුධ ඉතිහාසයේ රන් අකුරින් මෙන්ම ලේ කඳුළින් සටහන් වූ දවසක් තිබේ නම් ඒ 2009 මැයි මස 18 වැනිදාය. එතෙක් වසර තිහකට ආසන්න කාලයක් මුළු රටම ගිලගෙන තිබූ දරුණු ත්රස්තවාදී යුද්ධය නිල වශයෙන් අවසන් වූයේ එදිනය. නන්දිකඩාල් කලපුව අද්දරින් ඇසුණු අවසන් වෙඩි හඬත් සමඟ ශ්රී ලංකාවට නව බලාපොරොත්තුවක අරුණැල්ල උදා විය.
මෙම ලිපියෙන් අප කතා කරන්නේ ඒ බිහිසුණු යුද්ධය ඇති වීමට බලපෑ හේතු, ඓතිහාසික ජයග්රහණයේ පසුබිම, ඒ වෙනුවෙන් කැපවූ නායකත්වය සහ යුද්ධයේ අඳුරු පාර්ශ්වය වන ජනතාවගේ ජීවිත අහිමිවීම් පිළිබඳවයි.
තිස් වසරක සාපය: ඇයි මේ යුද්ධය ඇති වුණේ?
2009 දී අවසන් වූ ඒ බිහිසුණු යුද්ධය එක රැයකින් නිර්මාණය වූවක් නොවේ. එය දශක ගණනාවක් තිස්සේ රට තුළ වර්ධනය වූ දේශපාලන, සමාජීය සහ සංස්කෘතික ගැටලුවල ඛේදනීය ප්රතිඵලයකි. යුද්ධයේ අවසානය සමරන අතරම, එය ආරම්භ වීමට බලපෑ මූලික හේතු සාධක දෙසද අප අපක්ෂපාතීව බැලිය යුතුය.
1. බ්රිතාන්ය පාලනය සහ “බෙදා පාලනය කිරීමේ” ප්රතිපත්තිය
ලංකාවට නිදහස ලැබීමට පෙර බ්රිතාන්ය ජාතිකයන් අනුගමනය කළ “බෙදා පාලනය කිරීමේ” (Divide and Rule) උපක්රමය නිසා ලංකාවේ සිංහල සහ දමිළ ජාතීන් අතර මුල් වරට අවිශ්වාසයේ බීජ වැපිරුණි. සුළුතර ජන කොටස්වලට පාලන තන්ත්රය තුළ සුවිශේෂී වරප්රසාද ලබා දීම හරහා බහුතරය සහ සුළුතරය අතර සමාජීය පරතරයක් ඇති කිරීමට ඔවුන් කටයුතු කළේය.
2. නිදහසින් පසු ඇතිවූ දේශපාලන තීන්දු
1948 නිදහසින් පසු බලයට පත් වූ දේශීය ආණ්ඩුවල සමහර තීරණ නිසා සුළුතර ජනකොටස් තමන් කොන්වන බවක් හැඟී ගියේය.
විශේෂයෙන්ම:
1956 රාජ්ය භාෂා පනත (සිංහල පමණයි පනත):
මෙයින් දමිළ ජනතාවට රාජ්ය සේවයේ සහ අධ්යාපනයේ තිබූ අවස්ථා සීමා වූ බවට ඔවුන් තර්ක කළහ.
විශ්වවිද්යාල ප්රමිතිකරණය:
1970 දශකයේ ඇතිවූ අධ්යාපන ක්ෂේත්රයේ වෙනස්කම් නිසා උතුරේ සහ නැඟෙනහිර තරුණයන්ට උසස් අධ්යාපන අවස්ථා අහිමි වන බවට මතයක් සමාජගත විය.
3. සාමකාමී දේශපාලන සටන සන්නද්ධ අරගලයක් වීම
මුල් කාලයේදී දමිළ දේශපාලන නායකයන් තමන්ගේ අයිතිවාසිකම් ඉල්ලා සාමකාමීව සහ සත්යග්රහ ව්යාපාර හරහා සටන් කළද, දේශපාලන විසඳුම් ප්රමාද වීමත් සමඟ උතුරේ සහ නැඟෙනහිර තරුණ පරපුර අවි අතට ගැනීමට පෙළඹුණි. එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස 1970 දශකයේ අගභාගයේදී වේළුපිල්ලේ ප්රභාකරන් විසින් LTTE (දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි) සංවිධානය පිහිටුවන ලදී.
ඔවුන්ගේ අරමුණ වූයේ උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත් එකතු කර “ඊළාම්” නමින් වෙනම රාජ්යයක් පිහිටුවීමයි.
4. 1983 කළු ජූලිය සහ යුද්ධයේ නිල ආරම්භය
1983 ජූලි මාසයේදී යාපනයේදී හමුදා සෙබළුන් 13 දෙනෙකු LTTE ප්රහාරයකින් මියයෑමත් සමඟ, රට පුරා දරුණු දමිළ විරෝධී කැරලි (කළු ජූලිය) හටගත්තේය. මෙයින් අහිංසක දමිළ වැසියන් දහස් ගණනක් පීඩාවට පත් වූ අතර, එය යුද්ධය දරුණු ලෙස ඇවිළවීමට ප්රධානම හේතුව විය. ඉන්පසුව සාම සාකච්ඡා වට කිහිපයක් පැවැත්වුණ ද, ත්රස්තවාදීන් විසින් ඒවා බිඳදමමින් වසර 30ක් පුරා රටම ලේ විලක් බවට පත් කළේය.
දේශපාලන නායකත්වය සහ රණවිරුවන්ගේ අසමසම කැපවීම
ලෝකයේ බලවත් රටවල් පවා “ජයගත නොහැකි” බව පැවසූ දරුණුතම ත්රස්තවාදී කණ්ඩායමක් පරාජය කිරීම සඳහා එදා ශක්තිමත් දේශපාලන නායකත්වයක් සහ නොසැලෙන හමුදා ශක්තියක් එකට අත්වැල් බැඳගත්තේය.
මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ නායකත්වය:
එවකට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සතු වූ ස්ථාවර දේශපාලන තීන්දුවලින් තොරව මේ ජයග්රහණය කරා යා නොහැකි වන්නට තිබුණි. ජාත්යන්තරයෙන් පැමිණි විවිධ බලපෑම් සහ සටන් විරාම යෝජනා හමුවේ නොසැලී, යුද්ධය අවසානය දක්වා මෙහෙයවීමට අවශ්ය පසුබිම සහ දේශපාලන ශක්තිය එතුමා විසින් ලබා දෙන ලදී.
ත්රිවිධ හමුදාවේ සහ පොලිසියේ වීරත්වය:
අපේ මව්බිමේ ස්වෛරීභාවය වෙනුවෙන් තමන්ගේ තරුණ ජීවිත, අත් පා පූජා කරමින් සටන් පෙරමුණේ සිටි රණවිරුවන්ගේ කැපවීම වචනවලට පෙරලිය නොහැක. කැලෑ ගානේ, මඩ වගුරුවල, අව් වැසි නොතකා මව්බිම වෙනුවෙන් දිවි පිදූ ඒ වීරයන් නිසා අද අප නිදහසේ හුස්ම ගනිමු.
යුද්ධයේ අනෙක් පැත්ත: අහිමි වූ මිනිස් ජීවිත සහ කඳුළු
යුද්ධයක් ජයග්රහණයකින් කෙළවර වුවද, එය ඉතිරි කරන්නේ සතුට පමණක් නොවේ. යුද්ධයේ නාමයෙන් රටේ සැමට අහිමි වූ ජීවිත සහ වටිනාකම් අතිමහත්ය.
”යුද්ධයකදී මියයන්නේ තරුණයන්ය; වැන්දඹු වන්නේ තරුණ බිරින්දෑවරුන්ය; අනාථ වන්නේ දරුවන්ය. ඒ කඳුළුවලට ජාතියක් හෝ ආගමක් නැත.”
රණවිරුවන් සහ සිවිල් ජනතාව: බෝම්බ පිපිරීම්, ගම්මාන පිටින් ඝාතනය කිරීම් සහ සටන් පෙරමුණේදී මියගිය දස දහස් ගණනක් වූ සිංහල, මුස්ලිම්, දමිළ ජනතාව සහ රණවිරුවන් වෙනුවෙන් රට පුරා නිවෙස්වල වැගිරුණු කඳුළු ප්රමාණය අතිමහත්ය.
උතුරු නැඟෙනහිර සිවිල් වැසියන්:
ශ්රී ලංකා හමුදාව යුද්ධ කළේ උතුරු නැඟෙනහිර ජීවත් වූ සාමාන්ය ජනතාව සමඟ නොව, එහි බලය අල්ලාගෙන සිටි LTTE ත්රස්තවාදී සංවිධානය සමඟයි. මෙහිදී අවාසනාවන්තම ගොදුර බවට පත් වූයේ උතුරු නැඟෙනහිර පදිංචිව සිටි අහිංසක දමිළ, මුස්ලිම් සහ සිංහල සිවිල් වැසියන්ය. තමන්ගේ කැමැත්තෙන් තොරව බලහත්කාරයෙන් තරුණ දරුවන්ව යුද්ධයට ඇද දමා ගැනීම, මිනිස් පලිහක් ලෙස භාවිත කිරීම නිසා ඔවුන් විඳි පීඩාව අතිමහත්ය. අවසාන මොහොතේ තමන්ගේ නිවස, දේපළ සහ ආදරණීයයන් අහිමි කරගත් ඒ සාමාන්ය ජනතාවගේ වේදනාවද සමස්ත රටේම වේදනාවකි.
දෙපැත්තේම මියගියේ මේ පොළොවේ උපන් මනුෂ්යයන්ය. ඔවුන්ගේ වියෝවෙන් තනි වූ මව්වරුන්ගේ, පියවරුන්ගේ සහ දරුවන්ගේ දුක එක හා සමානය.
වර්තමාන අභියෝගය:
සැබෑ සාමය ගොඩනැඟීම
2009 මැයි 18 වැනිදා අප ලබාගත්තේ යුධමය ජයග්රහණයකි. නමුත් සැබෑ සාමය යනු තුවක්කු නිහඬ වීම පමණක් නොවේ. සැබෑ සාමය උදාවන්නේ උතුරු නැඟෙනහිර සහ දකුණ ඇතුළු සමස්ත ලංකාවේම ජනතාව අතර අන්යෝන්ය විශ්වාසය, ගෞරවය සහ සහජීවනය ගොඩනැඟුණු දවසටය.
අතීතයේ සිදුවූ වැරදිවලින් පාඩම් ඉගෙනගෙන, නැවත වතාවක් මේ බිම මත ලේ වැගිරීමක් නොවීමට වගබලා ගැනීම වර්තමාන මෙන්ම අනාගත පරපුරේ ද වගකීමකි.
අවසාන අදහස
2009 මැයි 18 අපට කියා දෙන්නේ නිදහසේ අගයයි. ඒ නිදහස වෙනුවෙන් දිවි දුන් අපේ වීරෝදාර රණවිරුවන්ටත්, යුද්ධය නිසා අකාලයේ ජීවිත අහිමි වූ සියලුම අහිංසක වැසියන්ටත් අපගේ උපහාරය හිමිවිය යුතුය. තවත් යුද්ධයක් එපා යන්න තේමා කරගනිමින්, එකම ශ්රී ලාංකීය ජාතියක් ලෙස පෙරට යාමට අද දවසේ අප සැවොම අදිටන් කර ගනිමු!
(ඔබේ අදහස් අපට වැදගත්. පහලින් කමෙන්ට් කරන්න. මිතුරන් අතර Share කරන්න.)
